وقتی سازمانی حق الزحمه ای تقدیم می‌کند، نباید آن را منت یا هدیه پنداشت؛ بلکه باید آن را هزینه و بهای خدماتِ یکساله دانست که در برابرِ قلم و دوربینِ یک خبرنگار، به کار گرفته شده است.؛

این روزها مهران آرام‌تر از همیشه است؛ اما این آرامش، سکوت پس از یک حماسه است. هنوز عطر چای موکب‌ها در خاطره‌ها جاری است، هنوز نوای «یا حسین(ع)» در گوش زمان طنین دارد و هنوز رد پای زائرانی که از گوشه‌وکنار ایران آمده بودند، بر خاک این مرز نقش بسته است.؛

در مهران، هر روز چنین صحنه‌هایی تکرار می‌شود؛ صحنه‌هایی که شاید در آمار تردد زائران ثبت نشوند، اما در حافظه تاریخ اربعین ماندگار خواهند ماند. سجده‌های شکر، اشک‌های شوق، لبخندهای امید و قدم‌هایی که از همین مرز آغاز می‌شوند، روایتگر بزرگ‌ترین اجتماع عاشقانه جهان هستند.؛

چه بسیار ویلچرهایی که در ازدحام جمعیت یا بر اثر خستگی از حرکت ایستادند، اما صاحبانشان هرگز از ادامه مسیر ناامید نشدند. هر بار دستی مهربان از میان جمعیت پیدا شد تا چرخ‌های امید دوباره به حرکت درآید. این همان معجزه همدلی است که هر سال در مسیر اربعین تکرار می‌شود. ؛

مهران در اربعین، دانشگاه انسانیت است. اینجا، آدم‌ها به یکدیگر یادآوری می‌کنند که مهربانی، زبان مشترک همه ملت‌هاست؛ اینکه می‌توان بی‌آنکه کسی را بشناسی، برای آسایشش از آسایش خود بگذری و بی‌هیچ توقعی، خادم راهی باشی که مقصدش کربلاست.؛

موکب‌های مردمی، جلوه‌ای از این عشق و ارادت هستند؛ از توزیع غذا و آب گرفته تا خدمات درمانی، اسکان، راهنمایی و حتی دلجویی از زائران، همه و همه با نیت خالصانه و بدون هیچ چشمداشتی انجام می‌شود.؛

مرز مهران نیز در روزهای اربعین، تنها یک گذرگاه نیست؛ قلب تپنده بزرگ‌ترین اجتماع عاشقان جهان است. از مأموران انتظامی وراهداران و نیروهای امدادی گرفته تا پزشکان، رانندگان، خبرنگاران، پاکبانان، موکب‌داران و هزاران داوطلب گمنام، همگی حلقه‌های زنجیری هستند که نام آن «خدمت به زائر حسین(ع)» است.؛

امروز که سنگینیِ این فقدان، قلب‌هایمان را می‌فشارد، باید دانست که این بدرقه، آغازِ مرحله‌ای جدید از آزمونِ ایستادگی ماست. ما امروز نه تنها برای یک رهبر، که برای آرمان‌هایی که او با خون و مجاهدتِ خویش آبیاری کرد، اشک می‌ریزیم؛ اشکی که سرشار از معنای «وفا» و «تجدید میثاق» است.؛

جمعیت بی‌کرانی که گویی از اعماق تاریخ برآمده بودند، در مسیر تشییع، تنها یک تجمع نبودند؛ آن‌ها پیوند ناگسستنی میان «رهبری» و «هویت ملی» را به نمایش گذاشتند. آنچه در تصاویر آن روز دیده می‌شد، فراتر از یک تشییع، شکوهِ یک میراث ماندگار بود.؛

بدرود ای سربازِ سرافرازِ ولایت؛ اگرچه امروز تو را در آغوشِ خاک می‌سپاریم، اما نامِ تو بر تارکِ تاریخِ این ملت، همچون ستاره‌ای فروزان، راهنمای نسل‌های آینده خواهد بود. ما امروز با پیکرِ تو وداع نکردیم، بلکه با آرمان‌های تو پیمان بستیم که تا آخرین نفس، پای ایرانِ سربلند ایستاده‌ایم.؛