سجده شکر بر خاک مهران؛ نخستین گام زائر در آغوش وطن

✍️آمنه حسن بیگی

هنوز قدم‌هایش از گرد راه خسته بود که تابلوی «ورود به کشور» در برابر چشمانش نمایان شد. دستانش را به سوی آسمان بلند کرد و بی‌هیچ سخنی، پیشانی بر خاک گذاشت. سجده‌ای کوتاه، اما سرشار از اشک، شکر و دلتنگی؛ گویی تمام آرزوهای سال‌های انتظار در همان لحظه خلاصه شده بود.

اطرافش هزاران زائر در رفت‌وآمد بودند، اما آن سجده، مرز را برای لحظه‌ای در سکوتی معنوی فرو برد. برخی بی‌اختیار ایستادند، بعضی اشک ریختند و عده‌ای زیر لب گفتند: «الحمدلله که طلبیده شدیم.»

در روزهای اربعین، مرز مهران تنها یک گذرگاه نیست؛ آغاز جاده‌ای است که میلیون‌ها عاشق را به سوی کربلا می‌برد. اینجا، بسیاری پیش از آنکه قدم در مسیر پیاده‌روی بگذارند، نخست دل خود را راهی می‌کنند. سجده شکر بر خاک مهران، اعلام آغاز سفری است که مقصدش تنها یک شهر نیست؛ مقصد، رسیدن به حقیقتی است که در مکتب امام حسین(ع) معنا می‌شود.

آن زائر، پس از لحظاتی آرام برخاست، خاک پیشانی‌اش را پاک نکرد؛ گویی می‌خواست نشان بندگی را تا پایان مسیر با خود داشته باشد. کوله را بر دوش انداخت، پرچم کوچکش را در دست گرفت و در میان سیل جمعیت گم شد؛ جمعیتی که هر کدام داستانی از عشق، نذر، شفا، عهد و دلدادگی با خود داشتند.

در مهران، هر روز چنین صحنه‌هایی تکرار می‌شود؛ صحنه‌هایی که شاید در آمار تردد زائران ثبت نشوند، اما در حافظه تاریخ اربعین ماندگار خواهند ماند. سجده‌های شکر، اشک‌های شوق، لبخندهای امید و قدم‌هایی که از همین مرز آغاز می‌شوند، روایتگر بزرگ‌ترین اجتماع عاشقانه جهان هستند.

اربعین تنها یک پیاده‌روی نیست؛ سفری است از «من» به «ما»، از زمین به آسمان، و مرز مهران، نخستین ایستگاه این پرواز معنوی است؛ جایی که بسیاری از زائران، پیش از برداشتن اولین قدم، با سجده‌ای بر خاک، خدا را شکر می‌کنند که بار دیگر توفیق حضور در مسیر عشق نصیبشان شده است.